دلایلی برای امكان كسب حضور قلب وجود دارد كه از جمله آنها موارد ذیل است:

الف. وقوع حضور قلب

بهترین دلیل برای امكان شیء، وقوع آن است. همین كه پیغمبران ما و ائمه ـ علیهم السّلام ـ و اولیای خدا، بر حسب معرفت و ایمان و قرب و طلبشان، حضور قلب داشتند، دلیل بر امكان آن می باشد.

ب. وجود دستور عمل
وجود دستور جهت تحصیل حضور قلب از ناحیه رسول اكرم ـ صلّی الله علیه و آله ـ و ائمه ـ علیهم السّلام ـ و بزرگانی كه در این باره كتاب نوشته اند، همه دلیل بر امكان كسب آن می باشد، چرا كه تكلیف و دستور به آنچه در توان نیست بی معنا و غلط است، زیرا تحصیل امر محال، محال است.

ج. مراتب حضور قلب
گرچه درباره مراتب حضور قلب، سخنان بسیاری از بزرگان اهل معرفت رسیده، ولی ما به جهت مختصرگویی و ساده نویسی برآنیم تا با الهام از سخنان ارزشمند آنان به ذكر پنج مرتبه از مراتب حضور قلب بپردازیم.

مرتبه اول: شخص نمازگزار باید اجمالا بداند كه با خداوند سخن می گوید و حمد و ثنای او می كند، اگر چه به معانی الفاظ توجه نمی كند. این مرتبه برای آنانی است كه معانی نماز را نمی دانند؛ حضرت امام خمینی ـ قدّس سره ـ از قول مرحوم شاه آبادی ـ قدّس سره ـ نقل می كند:
«مثل این نحوه، به این صورت است كه یكی، قصیده در مدح كسی بگوید و به طفلی كه معانی آن را نمی فهمد بدهد كه در محضر او بخواند و به طفل بفهماند كه این قصیده در مدح این شخص است، البته آن طفل كه قصیده را می خواند اجمالا می داند ثنای ممدوح را می كند، اگر چه كیفیت آن را نمی داند».

مرتبه دوم: علاوه بر مرحله قبلی، به معانی كلمات و اذكار نیز توجه داشته باشد و بداند كه چه می گوید. امام صادق ـ علیه السلام ـ می فرماید:
«من صلّی ركعتین یعلمُ ما یقولُ فیهِما. انصرَفَ و لیسَ بَینَهُ و بینَ الله ذنبٌ إلّا غفرَلَهُ؛ هر كس دو ركعت نماز بخواند در صورتی كه بداند چه می گوید، از نماز فارغ می شود در حالی كه بین او و خداوند گناهی نیست، مگر این كه خداوند آنها را می بخشد». در این مرحله، قلب تابع زبان است.

مرتبه سوم: اسرار عبادت و حقیقت اذكار و تسبیح و تحمید و سایر مفاهیم را بفهمد و در حال نماز به آنها توجه كند تا خوب بداند چه می گوید و چه می خواهد.

مرتبه چهارم: نمازگزار علاوه بر مراحل سابق، باید اسرار و حقایق اذكار را به طور كامل در باطن ذاتش نفوذ داده و به مرحله یقین و ایمان كامل برسد. در این صورت است كه زبان از قلب پیروی می كند. قلب چون به آن حقایق ایمان دارد، زبان را به اذكار وادار می كند.
 
مرتبه پنجم: در این مرحله، نماز گزار به مرتبه كشف و شهود و حضور كامل می رسد كه به این مرحله حضور قلب در معبود می گویند نه حضور قلب در عبادت؛ یعنی مرحله ای كه اسما و صفات و كمالات حق را با چشم باطن مشاهده می كند،چیزی را جز خدا نمی بیند، حتی به خودش و افعال و حركات و اذكارش نیز توجه نداشته از سخنگو و سخن نیز غافل است و در حقیقت در انجذاب كامل قرار دارد، البته در این مرحله هم مراتبی است كه نسبت به سالكین متفاوت است .

 

نوشته شده توسط رضا در پنجشنبه سی و یکم مرداد 1387 ساعت 14:15 موضوع حضور قلب در نماز | لینک ثابت

از آیت الله بهجت در مورد این مسئله پرسیدن و ایشون اینطور پاسخ داده بودند:

دقایقی قبل از شروع نماز بیاد حضرت بقیه الله بیافتین و  ذهنو تا شروع نماز روی ذکر و یاد حضرت مهدی نگه دارین انشالله در نماز حضور قلب پیدا خواهیم کرد
البته این دقیق اون جمله ای نیست که ایشون فرمودن بلکه معنی اون جمله ست من اون جمله ی دقیقو بیاد نداشتم!

---

هنگام نماز تصور اینکه وقتی با خدا صحبت می کنی مقابل تو خداوند . سمت راست تو پیامبر (ص) و سمت چپ ائمه معصوم علیهم السلام
نشسته و در کنار تواند . و زیر پایت آتشی از دوزخ بالای سر فرشتگان الهی و پشت سر شیطان و ابلیس لعین . طبیعیه که وقتی بدونیم جایگاه
شیطان کجاست سعی نمی کنیم به آنچه که در پشت سرما یا اطاق دیگر و جای دیگر اتفاق می افته توجه کنیم .
حالا در نظر بگیر موقع صحبت با خدا چه احساسی باید داشته باشی و چگونه باید رفتار کنیم . تمام توجه ما باید به روبرو سمت راست و چپ
باشه تا آرامش و حضور قلب پیدا کنیم .

 

نوشته شده توسط رضا در پنجشنبه سی و یکم مرداد 1387 ساعت 14:14 موضوع حضور قلب در نماز | لینک ثابت